MANN MED GREIP

Kommentarar, tekstar og bilde frå Johannes Eggen Mundal. Del gjerne blogginnlegga, men ikkje bruk bilder utan avtale med meg!

MANN MED GREIP PÅ FB

Denne bloggen har ei eiga fb-gruppe. Her kan du fylgje med når det blir publisert nye blogginnlegg eller tidlegare blogginnlegg som er aktuelle i samfunnsdebatten.

Fylgj MANN MED GREIP på FB her!

Advertisements

Norge er alltid favoritt!

Av NRK og resten av den norske mediesaueflokken blir den norske deltakaren i Eurovision song contest alltid omtalt som ein av favorittane. Og nesten kvart år endar sjåarane med å lytte til kommentatorar som blir meir og meir skuffa. Sjølv om poenga fossar over dei beste låtane som styrtregn i Bergen ein fin sommardag, medan den norske deltakaren kun får dropane i utkanten av regnbyga.

Det gjentek seg kvart år. Eg har aldri forstått kva som er poenget med å marknadsføre den store fjernsyns-storhendinga på ein måte som endar med at skuffa sjåarar skal sitje å høyre på ein skuffa kommentator som blir meir og meir tungsinna og dårlegare og dårlegare i vitsane etter kvart som kvelden dreg ut. Årets største nedtur på direkte for ein NRK-tilsett. Som kvart år Norge ikkje vinn. Gjenteke til det parodiske.

resultat esc18 skjermbilde

No er kanskje ikkje eg den mest ihuga MGP-sjåaren. Eg brukte stordelen av laurdagskvelden til å spreie møkk. Ikkje den type møkk som er forma som ord og som finns i overflod i kommentarfelta på nettet. Eg spreidde møkk som i løpet av vinteren har komme ut bak på kyrne og vore lagra i store lager til denne tida på året. Eg spreier ikkje møkk 1. mai. Men eg gjorde det laurdag kveld. Og då eg kom inn i ti-tida slo eg på fjernsynet utan tanke på kva program som kom inn i stova. Då levde programleiaren til NRK framleis i den trua at Norge enten kom til å vinne ESC18 eller bli ein av dei aller beste.

Ikkje lenge etter eg slo på kom Israel sitt bidrag. Det var såpass originalt, tykte eg, at eg lurte på om eg skulle sende ei stemme. Og det gjorde eg. Slik blei kvelden for meg ein opptur etter kvart som stemmene strauma inn. Trass nedturen for programleiaren.

Om sauebønder og mobbing

Eg hadde ikkje tenkt å skrive om mobbing igjen. Men når eg set meg framfor datamaskina kvelden før innhogg-daudline har mobbing vore ein gjengangar i media heile dagen. Den andre store saka denne dagen var bøndene sitt krav i jordbruksforhandlingane. Det er ting å bli opprørt av i begge desse sakene.

For når staten sin forhandlar og ein Frp-talsmann for landbruk begge legg skulda på sauebønder for overproduksjon og ein vesentleg inntektsnedgang for norske bønder, og etterpå manipulerer bort det regjeringa har gjort for å få det slik, blir eg opprørt. Det er fordi tilskota er flytta frå å eige sauer til produksjon, seier Frp, og fordi bøndene ikkje klarar å tilpasse seg desse endringane. Men det som eigentleg har skjedd er at tilskota er endra slik at mindre einingar, som td. gardsbruk i Vestland, må auke produksjonen vesentleg for å klare seg økonomisk. Det gjeld forresten ikkje berre i Vestland, men også på andre deler av Vestlandet, då tenkjer eg mest på den delen av Vestlandet som ligg nord for Vestland. Viss dette blei uklart må de skulde på dei som har vedteke at Vestland er eit godt namn på eit storfylke midt på Vestlandet! Uansett blir det manipulering med tal når det at bønder tilpassar seg landbrukspolitikken gjer at vi får skulda for at vi går ned i inntekt. Viss bøndene ikkje hadde tilpassa seg hadde inntektsnedgangen vore større.

I 2016 var månadsinntekta til ein bonde 27.000 kroner. Frå 2016 til no har bøndene hatt ein inntektsnedgang på 14.500 kroner per årsverk. Til samanlikning tente lærarar 43.000 kroner i månaden i 2016. Sauebønder i/på Vestland(et) tenar ned mot 70 kroner timen, melder NRK. Det er vel desse sauebøndene landbruksministeren håpar skal gi seg eller døy ut. For naturen sjølv set grenser for kor store gardar ein kan ha i Møre og Romsdal og Vestland. Vi kan ikkje bli like store og effektive som på Jæren. Men lamma våre blir større enn dei som er fødde på Jæren.

Det er mykje mediemerksemd for tida på mobbing. Det er både bra og trist. Det er bra at det vert sett søkelys på at mobbing skjer. Denne dagen handla det om at vaksne ikkje grip inn når barn blir mobba på skulen. Det er trist å høyre om barn som blir mobba, og som kjem heim og fortel at det stod vaksne og såg på, men dei sa berre at «dette må du tole». Det er trist å høyre om vaksne som ikkje grip inn eller trøystar barn når det blir sparka på kjenslene sine. Det er trist når barn seier dei vaksne på skulen ikkje tek vare på dei. Og det er trist når foreldre prøver å ta opp mobbing med skulen og blir møtt med at barnet ikkje snakkar sant, og at mobbing ikkje skjer på den skulen.

I vinter var eg på eit foreldremøte om mobbing. Tove Flack hadde eit engasjerande foredrag om kva ein skal sjå etter for å avdekke mobbing. Ho understreka at mobbing i hovudsak ikkje er barna sin feil. Derfor er det viktig at dei vaksne på skulen ser og forstår teikna på at nokon blir mobba. Flack fortalde sterke døme på barn som blir mobba og korleis lærarar ikkje har evne eller vilje til å sjå det. I den eine forteljinga hennar nekta lærarane på ein skule at eit barn blei mobba. Både PPT, psykolog og eit tredje ekspertteam var på skulen og såg mobbeproblemet, men dei vaksne på skulen blei sinte og nekta for at desse som kom utanfrå tolka situasjonen rett. Eg trur fleire enn meg sat med gråten i halsen av denne forteljinga.

Mobbing er like skadeleg for barn som omsorgssvikt, meinar Foreldrenettverk mot mobbing. Det er så skadeleg at det er kriminelt å ikkje stoppe det. Karianne Nergård Smitt, som er leiar for nettverket, meinar mobbing kan sidestillast med seksuelle overgrep eller omsorgssvikt. Forskning viser at mobbing kan føre til posttraumatisk stress, sjølvskading, dårleg sjølvbilde og angst. Det er opprørande og trist når lærarar og andre vaksne ser på at barn sine kjensler blir sparka og slått utan at dei tek tak i det. Det dei medverkar til kan altså ifylgje Foreldrenettverk mot mobbing likestillast med seksuelle overgrep mot barn.

Denne teksten er trykt som Innhogg i Sogn Avis 28.4.2018.

Les også:

Musikalitet i jordbruksforhandlingane

Når læraren mobbar

 

Bjørn med bananskal på breblå bakgrunn

Dette er i grunn ikkje eit debattinnlegg. Det er ikkje spesielt sakleg heller, særleg ikkje det om å setje ein bjørn med eit bananskal inn i eit kommunevåpen.

For litt sidan blei eg og fleire andre spurde om å teikne eit forslag til nytt kommunevåpen for den nye storkommunen Sogndal, som Leikanger og Balestrand kommunar skal innlemmast i. Teikne kan eg ikkje, så oppgåva tyktest umuleg.

Om Fjærland var sin eigen kommune hadde vatn som element passa godt: breen, fjorden, regn, snø og is. Men Fjærland er som kjent ingen kommune. Hjort hadde forresten også passa, om det ikkje var for at hjort som kommunevåpen er oppbrukt. Det same er bjørn. Den siste bjørnen som blei sett innafor grensene av den nye kommunen var forresten ein bjørn som løfta eit bananskal. Oppe på Vetlebreen i Fjærland. Derfor blir mitt forslag slik: Bjørn med bananskal på breblå bakgrunn.

IMG_0046

Skjermdump frå Sogn Avis: Bjørn med bananskal på breblå bakgrunn.

Når eg les Sogn Avis i dag ser eg ni seriøse forslag til nytt kommunevåpen – og ein bjørn med bananskal på breblå bakgrunn. Sjølv om nokre av barna mine seier forslaget mitt var det beste, så har eg ikkje tenkt å kjempe for denne bjørnen. Men eg tykkjer Per Christian Grov har gjort eit godt arbeid med å teikne forslaget mitt.

Fleire av forslaga i Sogn Avis i dag har med fjell og fjord. Og eit motiv der både fjell og fjord er med kan fungere godt som kommunevåpen for den nye kommunen. No framover er det opp til einkvar å levere inn forslag. Eg tvilar på at det kjem fleire forslag som har med både bananskal og bjørn.

Dråpar i havet

Denne veka hadde Dampskipskaien Sogndal i samarbeid med ’Rom for ord’ eit arrangement med tittelen ’To skammens kapittel’. Tema var holocaust og flyktningesituasjonen i Europa i dag, og var ein samtale mellom historikaren Bjarte Bruland, som har skrive boka ’Holocaust i Norge’, og sogningane Rasmus Mo og Ole Petter Heggestad, som er aktive i organisasjonen ’Dråpen i havet’. Eit av spørsmåla var om det er likskapar mellom holocaust og dagens flyktningesituasjon.

Av og til trur vi at det vi gjer berre er ein dråpe i havet. Men havet ville vore mindre utan den dråpen.»
Mor Theresa

På spørsmål frå møteleiar om det går an å sei at antisemittisme og det framandhatet vi ser i dag er det same, svara Bruland klart nei. Men det er likevel klare likskapar; mange av mekanismane er dei same, sa han. Mellom anna at vi ikkje ser på flyktningane som individ, men som gruppe. Han meinar også at flyktningleirane vi ser i dag liknar på flyktningleirane både før og etter forrige verdskrig.

dapenihavet

Heggestad og Mo fortalde om sterke inntrykk frå strendene og flyktningeleirane i Hellas. Det kjem framleis 3.500 flyktningar til Hellas kvar veke. Kor mange som druknar på overfarten veit vi ikkje. Når den tyrkiske kystvakta når igjen smuglarbåtar blir flyktningane kasta over bord av smuglarane. I vatn som er 5-6 grader, langt frå land. De kan tenkja dikka at da ikkje går så bra, sa dei to ’dråpane’ frå Sogndal – og vi forstod.

Mange av forteljingane eg har høyrt frå flyktningane kan eg ikkje fortelje til borna mine.»
Ole Petter Heggestad

Dråpen i havet har teke namnet sitt frå eit sitat etter Mor Theresa: «Av og til trur vi at det vi gjer berre er ein dråpe i havet. Men havet ville vore mindre utan den dråpen.» I dag er det viktigaste arbeidet til organisasjonen inne i flyktningleirane. Heggestad og Mo sit med sterke inntrykk. ’Mange av forteljingane eg har høyrt frå flyktningane kan eg ikkje fortelje til borna mine. Eg kan ikkje fortelje dei til dikka heller.’ Forholda flyktningane lever under er utenkjelege. Nokre av flyktningeleirane har ikkje hjelpeorganisasjonane tilgang til. Forholda i dei leirane kan vi berre tenkje oss. I eit fengselsanlegg tenkt for 1500 fangar lever det i dag over 8.000 flyktningar. Dei lever i eit helvete, sa Heggestad. Men det er likevel betre enn det dei flytta frå. Og så kallar norske politikarar dei lukkejegerar. Når dei snakkar om folk som har flykta frå bomber og ruinar. Om menn som har flykta frå ruinane som begrov familiane deira. Om mødre utan barn, og om barn utan mødre.

Band blir brutalt brote.

Eg kan akseptere at folk har ulike meiningar, sa Mo, men eg kan ikkje akseptere at landet vårt lukkar augene og stenger grensene for å sikre vår eigen levestandard. Sjølv om det vi kan bidra med berre er dråpar i havet, så er det viktige dråpar. Ikkje alle kan reise ut. Men då kan ein bidra med å bli faste gjevarar, sa Mo.

Sjølv ser eg fleire likskapar mellom måten jødane blei møtt før og under krigen og måten Norge møter flyktningar på i dag. Måten politiet bryt seg inn i kyrkjeasyl og tek med seg familiar gir assosiasjonar til måten jødar blei henta frå heimane sine av norsk politi under krigen. Vi har lese i Sogn Avis om barn som blir henta frå klasserom utan at dei som sat att i klasserommet fekk teke farvel. Band blir brutalt brote. Heldigvis blir dei ikkje sende til konsentrasjonsleirar. Men mange blir sende tilbake til krig, og somme møter tortur og død. Frykten dei kjenner på veg frå trygge forhold i Norge til krig og frykt for sine barns liv kan vi berre tenkje oss. Eller vi kan lukke augene og tenkje på dei som ein del av ei gruppe vi ikkje likar. Omtrent slik jødane blei sett på på 1930- og 1940-talet.

Den olympiske ånd

No er vi i ferd med å avslutte tidenes beste vinter-olympiade. For Norge. Vi er sannsynlegvis einaste nasjonen som er dopingfri, men likevel vinn. For nordmenn flest er fødde med langrennsski på beina. Og resten er fødde med skøyter eller snøbrett. Eigentleg burde skia, snøbretta eller skøytene vore medrekna i fødselsvekta på norske babyar. Korfor tek vi forresten skia av dei før det vert teke nyføddbilde? Eg trur at vi kunne ha plukka ut norske olympiske vinnarar etter utstyret vi er fødde med. Dei med dei lettaste skia blir dei beste skiløparane, dei med dei største blir hopparar. Og så vidare. Kjemisk hjelp trengst ikkje. Dei gongene norske utøvarar har blitt dømde for dopingbruk har det vore etter tabbar, gjerne gjort av nokon i hjelpeapparatet rundt dei. Og dommane dei har fått har sjølvsagt vore urettvise og for strenge.

Når det gjeld statleg, russisk doping kan sjølvsagt ikkje reaksjonane bli strenge nok. IOC prøvde å stenge ute ’alle’ russiske utøvarar både frå OL i Pyeongchang og frå OL på livstid. Når det gjeld doping gjeld ikkje vanlege lover. Det er nok for IOC med mistankar for å stenge ute folk på livstid. Då 28 av dei russiske utøvarane fekk medhald på sin anke i Idrettens Voldgiftsrett (CAS) pga manglande bevis, høyrdest Gerhard Heiberg indignert og sint ut, og uttalte at russarane uansett ikkje skulle få komme til OL. Her skulle ikkje tvilen komme nokon tilgode. For IOC og Heiberg hadde bestemt seg. Då tenkte eg: Kva betyr eigentleg uttrykket ’i olympisk ånd’?

Er det i den olympiske ånd IOC deler ut OL-arrangementet til den nasjonen som har den beste søknaden? Eller korleis er det eigentleg? Er det ikkje slik at den søkaren som klarar å kjøpe stemmene til flest IOC-medlemmer vinn konkurransen? Eg meinar å hugse at eit av argumenta mot å sende norsk OL-søknad har vore mistankar om korrupte IOC-medlemmer. Men det er berre mistankar, hevdar IOC. Og det er vel berre IOC sjølve som er mektige nok til å dømme andre på mistankar?

cae0c2ac-af18-4ed7-9f75-82a6fee01f22-1

No har eg dessverre ikkje fått med meg alle norske medaljar på direkten. Men litt har eg fått med, mest via radio. På heimebane har eg vore oppteken av ein anna ’konkurranse’ denne vinteren. For det er ein evig kamp å stengje hjorten bort frå vinterfôret til husdyra. I vinter har han vore meir pågåande enn nokon gong. Stort sett klarar eg å stenge han ute, men i vinter har han klatra over traktordekk og høge hindringar for å komme til rundballar i fôrrommet i sauefjøsen. Han har bulka traktoren min og herja med plommetreet mitt. Eg skriv han, for det er same bukken som har gått her i fleire år no. Ein dag eg opna vegen inn til fôrrommet stod han og åt på den første rundballen eg hadde henta då eg kom tilbake med den andre. Eg fekk nokre fine bilde av han den dagen. Eg lurte litt på å sende nokre av dei til deltakarane i ein anna ’konkurranse’; til politikarar og administrasjon i Sogndal kommune. Der er ikkje mykje olympisk ånd eller ’fair play’. Det er som ein ishockeykamp som begge lag meinar dei har vunne, men som berre skaper fleire taparar di lenger dei slåss om kven som vann. Nokre nærbilde av ein hjort under tak vil sikkert ikkje korte særleg ned på den kampen.

Les meir om hjorten som kjem inn og stel mat. Mange bilde.

Når eg skriv om OL og korrupsjon og doping og slikt så er eg fullt klar over at det er ein del folk som vil vri og vende på orda og meiningane mine, for å setje det inn i permen med ’bevis’ på at eg er vond og løgnaktig. Det må dei berre gjere. Eg tek til å bli vant til det no. Slikt må ein vel berre rekne med når ein år etter år stikk fram hovudet sitt med meiningar om alt muleg.

Nesten denne teksten er publisert som Innhogg i Sogn Avis 24.2.2018.

IMG_5742

Skjermdump frå sognavis.no Sogndalsordførar Jarle Årvoll (JÅ) og rådmann Jostein Ånestad (JÅ).

Når hjorten kjem inn og stel mat…

Eg skulle køyre rundballar til både sauefjøsen og samdriftsfjøsen i dag. Først køyrde eg ein rundball inn i fôrrommet til sauene. Så køyrde eg rundballar til samdriftsfjøsen. Og til slutt henta eg den andre rundballen til sauene. Då eg skulle rygge inn i fôrrommet møtte eg denne karen her:

Eg begynner å kjenne han no. Etter å ha kjempa med han fleire vintrar i ein slags leik, der eg prøver å stenge han ute frå fôrrommet, og han prøver å bryte seg inn. For det meste vinn eg. Men av og til vinn han. Og det brukar vere lett å oppdage når han har vore der. Han legg alltid att spor. Spor i snøen utanfor. Litt hår etter han har klatra over eller gjennom sperringar. Ein morgon for nokre år sidan låg geviret hans igjen attmed rundballen.

Denne vinteren har han vore meir pågåande enn nokon gong før. Denne vinteren har hjorten generelt vore meir pågåande enn nokon gong før. Eg veit ikkje korfor, men svoltne er dei. Og det å møte hjort heilt inne på gardstunet på kveld og morgon skjer dagleg. Dei stive stråa i fôret som sauene ikkje et opp blir kasta ut fjøsdøra. Og hjorten er der før det er mørkt om kvelden og et opp det sauene ikkje vil ha. Men han karen eg møtte i dag nøyer seg ikkje med restar etter sauene. Og no stod han altså og åt på rundballen eg akkurat hadde henta til sauene. Klokka kvart over eitt om dagen.

Sjå video av bukken på facebook-gruppa Mann med greip her!

Eg har aldri vore så nær han som i dag. Då eg oppdaga han i fôrrommet gjekk eg ut av traktoren og inn til han. Så oppdaga eg at eg ikkje hadde telefonen med meg. Eg tok sjansen på at han ikkje stakk sin veg, og gjekk inn og henta mobilen. Då eg kom tilbake til fôrrommet stod han der framleis. Eg prata med han og tok både bilde og video av han. På det næraste var avstanden mellom oss mindre enn to meter. Her er nokre av bilda eg tok.

Er det nokon som kan fortelje meg kor gamal han er?

NRK Sogn og Fjordane har laga sak på dette blogginnlegget. 

Les også: Kva hjorten og folk flest ikkje veit

Eg blei vitne til eit drapsforsøk

Her om kvelden blei eg vitne til eit drapsforsøk. Heldigvis klarte eg å avverge drapet. Eller drapa. Men det var kanskje berre flaks. Eller englevakt, som ei skreiv til meg på fjesboka.

Drapsvåpenet var ein bil. Attentatmannen såg eg ikkje. Då eg klarte å avverge eitt eller to mord, forsvann attentatmannen frå åstaden i bilen sin. Det gjekk så fort at eg ikkje ein gong fekk sett registreringsnummeret hans.

Eg blei vitne til eit drapsforsøk. Han prøvde å drepe barnet mitt. Men eg veit ikkje kven han er.

Eg hadde vore i Sogndal og henta eit barn som hadde vore i bursdagsselskap. Då eg kom til «Fjærland vegkryss», og blinka til venstre for å svinge over i avkøyringsfila mot Mundal, såg eg i siste liten ein bil som la seg ut i forbikøyringsfila, og klarte såvidt å vri min bil inn att på hovudfeltet til trafikkmonsteret hadde passert.

Det var altså mitt eige barn eg redda frå trafikkmonsteret sitt drapsforsøk. Og meg sjølv. Han som prøvde å drepe oss slapp frå hendinga utan mein. For eg tvilar på at lyden av bilhornet var særleg til sjenanse for trafikkmonsteret.

forbikjoring_forbudt

Trafikkmonsteret eller attentatmannen kryssa heilstrekte liner. Det er forbode. Det kan gjere ein til drapsmann, sjølv om han kanskje gjorde eit sjølvmordsforsøk.

Eg høyrde på radioen ein gong at folk som tek slike sjansar i trafikken ofte er menneske utan empati, menneske med personlegdomsavvik som ikkje eig empati og trur dei sjølve nærmast er udødelege, eller i alle fall ikkje bryr seg om andre enn seg sjølv. Slike menneske burde ikkje hatt førarkort. Ein heilt anna teori er at folk som gjer slikt gjer det for å ta sitt eige liv, og bryr seg ikkje om at dei tek med seg andre i døden. Kanskje var trafikkmonsteret som nesten myrda oss ein slik ein. I så fall treng han hjelp. Om han ikkje var ein slik ein så kan ingen hjelpa han.

 

«Barna sitt beste»?

Når BUF snakkar om barns beste, men resultatet er diskriminering av far og psykiske lidingar hos barna.

Barn og unge si psykiske helse er eit tema som med jamne mellomrom dukkar opp i media. Ofte i samband med ny forsking. Undersøkinga Ungdata, som blir gjennomført av Høgskulen i Oslo og Akershus, viser at psykiske helseproblem aukar hos ungdom. Dei vanlegaste plagene er angst og depresjon. I landet totalt seier 13% at dei kvar veke er mykje plaga av eitt eller fleire symptom på psykiske problem. Trivselsfylket Sogn og Fjordane ligg ikkje så langt frå landssnittet, med 11%. Så er det store skilnader innafor fylket, med Luster (5%), Sogndal (6%), Lærdal (18%) og Hyllestad (19%), for å nemne nokre døme.

Fleire undersøkingar viser at mellom anna konfliktfylte heimar og mobbing aukar risikoen for psykiske lidingar. Ungdata tyder også på slike samanhengar. I Luster seier 70% at dei trivest på skulen, i Sogndal er talet 80% og snittet for landet er 65%. Kommunar som ligg over snittet når det gjeld ungdom med psykiske lidingar, har også meir problem med mobbing.

barnimotlys

Når det gjeld samanhengen mellom psykiske lidingar og konfliktar i heimen blir ofte skilsmissebarn trekt fram. For å unngå at barn skal utsetjast for konfliktar har det vore vanleg at familievernkontora, som utfører lovpålagt mekling ved samlivsbrot, har anbefalt det dei kallar «vanleg samværsrett». I praksis betyr det at barna bur fast hos mor, men er saman med far ein ettermiddag i veka og annakvar helg. Med ei slik ordning kan mor flytte kvar ho vil i landet, og på den måten misser mange barn kontakten med sin far.

På den måten bidreg Bufdir til at barn og unge får dårlegare psykisk helse. Slik bør det ikkje vere!

Ein svensk studie viser etter mi meining at det Barnelova kallar «vanleg samværsrett» ikkje har vore til barnet sitt beste, slik Familievernkontora har meint. Studien viser at skilsmissebarn som bur hos ein av foreldra er oftare stressa enn barn med delt bustad. Andre studier viser at barn som bur hos berre ein av foreldra har dårlegare psykisk helse, og at barn som har delt bustad har større trivsel. Og resultata er uavhengig av konfliktnivå mellom foreldre. Barn treng både ein far og ei mor. Dette bør det takast meir omsyn til i Barnelova. Ein kan også stille spørsmål når det gjeld adopsjon ol til likekjønna par ut frå funna i desse studiane. Set ein barn sitt beste først når dei blir fråteke mor eller far? Eg veit det er lite politisk korrekt å stille slike spørsmål.

På Barne-, ungdoms- og familiedirektoratet (BUF) si nettside, under tittelen «Barnet sitt beste ved samlivsbrot» er det lettare å finne argument for det dei kallar «vanleg samværsrett» enn for delt bustad. Det å kalle noko vanleg gir sterke føringar. Eit av argumenta er at barn ikkje har godt av konflikt mellom foreldra. Men meklingane om foreldre sin samværsrett føregår alltid i det tidsrommet i foreldra sitt liv då konfliktnivået er høgast. Og sjølv om det er ei utvikling mot at fleire skilsmissebarn har delt bustad, så kjenner mange av oss ein far som blir sitjande att med nesten ingen kontakt etter å ha blitt pressa til å skrive under på ein avtale hos BUF.

Ein kan i beste fall sei om meklaren på «familievernkontoret» at ho diskriminerte meg som far. Verre var det at ho ikkje la vekt på kva som var best for barna.

Mine erfaringar frå Familievernkontoret i Sogndal for nokre år sidan har eg skrive om tidlegare i innlegget Dei hjelper berre damene på BUF. Eg opplevde at sjølv om vi som foreldre hadde tenkt delt omsorg, så brukte meklaren tida på å «overtale» mora om vanleg samværsrett. Eit av argumenta var at då blei ho fri til å flytte kor i landet ho ville, utan at eg kunne hindre henne. Eg prøvde argumentere mot dette, at eg meinte det ikkje var å setje barna sitt beste først, men eg kom nesten ikkje til orde med mine argument. Ein kan i beste fall sei om meklaren at ho diskriminerte meg som far. Verre er det at ho ikkje la vekt på kva som var best for barna.

Vi bestemte oss likevel for delt bustad. Eg har møtt fleire med liknande opplevingar på mekling, unge fedre som har kjent seg pressa til å skrive under på «vanleg samværsrett», og som har mista regelmessig kontakt med barna. På den måten bidreg BUF til at barn og unge får dårlegare psykisk helse. Ifylgje fleire studier. Slik bør det ikkje vere!

Les gjerne desse tidlegare tekstane om ma mobbing:

https://mannmedgreip.wordpress.com/2017/11/23/aktuelt-skule-og-mobbing/

https://mannmedgreip.wordpress.com/2017/05/05/verste-sort-mobbing/

https://mannmedgreip.wordpress.com/2016/08/20/kjaere-ti-ar-gamle-andreas/

Denne teksten er trykt som Innhogg i Sogn Avis.

«Det bør bekymre folk i Sogndal»

Tittelen er ein slags konklusjon i ein kronikk i Sogn Avis 23.12., skrive av av Arne Jensen. Jensen er generalsekretær i Norsk redaktørforening, og er soleis ikkje ein lettvektar i norsk presse. I kronikken tek han føre seg Pressens Faglege utval (PFU) si handsaming av Sogndal kommune sin klage mot Sogn Avis.

Sogndal kommunes PFU-klage mot Sogn Avis er alvorlig. For Sogndal kommune,» skriv Arne Jensen.

Sogndal kommune klaga inn avisa på fleire punkt i samband med dekninga av tilhøva i Sogn barnevern. Sogn Avis blei felt for å ikkje ha dekning for ei formulering i ein kommentarartikkel. På dei andre punkta fekk ikkje kommunen medhald. Dei handla om «saklegheit og omtanke» og mangel på «samtidig tilsvarsrett». Tvert imot gir PFU Sogn Avis ros for sitt journalistiske arbeid med å avdekke forholda i Sogn Barnevern, meiner Jensen.

«Så er vel dette en stor seier for Sogndal kommune og Sogn barnevern? Overhodet ikke,» skriv Jensen.

Det Sogn Avis blei felt på har avisa innrømma feil, og det var forventa at dei blei felt på det punktet. Det er sjølvsagt alvorleg for ei avis å bli felt av PFU for brot på god presseskikk. «Så er vel dette en stor seier for Sogndal kommune og Sogn barnevern? Overhodet ikke,» skriv Jensen. Tvert imot er det ei synleggjering av arroganse, feilvurderingar og hemningslaus bruk av skattepengar for å redde kommunen sitt omdøme, meiner han.

Sogndal kommune brukte 106.750 skattekroner på advokat for å lage klagen mot Sogn Avis, ein klage som det låg i korta at kommunen i dei fleste punkta ikkje ville få medhald i. Og det punktet Sogn Avis blei felt på hadde redaktøren hatt møte med kommunen om, og tilbode å trykke ei korrigering. Dette avviste kommunen. Dei gjorde heller ikkje noko anna for å tilbakevise dei feile premissane i artikkelen, noko dei kunne gjort td i form av lesarbrev i avisa. Alt tyder på at no skulle kommunen få sin hevn over Sogn Avis sin artikkelserie om barnevernet, den artikkelserien som PFU understrekar at avisa var i sin fulle rett til å gjere då dei granska og omtale tilhøva i Sogn barnevern. I sin uttale om skriv FPU at det er pressa si oppgåve å beskytte enkeltmenneske og grupper mot overgrep eller forsømmelsar frå offentlege styresmakter, jf. punkt 1.5 i Vær Varsom-plakaten. PFU skriv altså at Sogn Avis har gjort det meste rett i denne saka når dei avdekkar overgrep mot tilsette i kommunen.

Sist veke stemte kommunestyret i Sogndal ned eit mistillitsforslag mot rådmannen. Det blir sannsynlegvis ikkje siste akt i dokketeateret om korleis kommunen har handsama denne saka. For eit år sidan, under tittelen «Sogndal sine marionettar» skreiv eg at kommunepolitikarar lett kan bli sjåande ut som nikkedokker dersom ikkje denne saka blir rydda opp i, slik at tilliten til Sogndal kommune kan byggjast opp att. Eg skreiv ikkje at dei var nikkedokker. Men på leiarplass laurdag kallar Sogn Avis dei 13 frå AP, SV og SP som stemte ned mistillitsforslaget mot rådmannen nikkedokker som har snudd ryggen til det sosialistiske solidaritetsprisippet. Det er sterke ord.

I ei tid der #metoo dominerer nyhendebiletet kan ein stille spørsmål om dei som har vore varslarar i denne saka har blitt godt teke vare på av Sogndal kommune. Og om arbeidstakarane i Sogn barnevern, som Sogn Avis har avdekka har vore under sterkt psykisk press, trakassering og maktmisbruk over tid har blitt teke godt nok vare på etter dei blei mobba ut av stillingane sine. Har nokon stilt dei spørsmåla? Eller er svara så opplagte at leiinga i Sogndal kommune helst unngår dei? Generalsekretæren i Norsk redaktørforening meiner i alle fall at innbyggjarane i Sogndal kommune bør vere uroa over kommunen si framferd i denne saka, som til no er toppa med eit mislukka hevnforsøk til ein prislapp på 100.000 kroner.

PFU

Utdrag av PFU sin uttale etter Sogndal kommune sin 100.000-kronesklage mot Sogn Avis. Både denne uttalen og kronikken til Arne Jensen, generalsekretær i Norsk redaktørforening, stod på trykk i Sogn Avis 23.12.2017

 

I Sogn ligg også saka om den 12 år gamle jenta som døde i Sogn barnevern si omsorg. Dødsårsaka var truleg epilepsi. Det skjedde etter at både jentas fastlækjar og dei biologiske foreldra hadde gitt bekymringsmelding til Sogn Barnevern fordi dei mistenkte at jenta ikkje blei medisinert då barnevernet hadde ansvar for henne. Kripos var inne i saka, men saka er avslutta i retten pga mangel på bevis.

 

50 er berre eit tal i eit eventyr

Kvart menneske er eit eventyr som ikkje er skrive enno – bli ditt eige eventyr, skreiv Anne Marthe Kvale i ein ’takketale’ til Sogndals-bygda publisert i Sogn Avis ein laurdag i desember i fjor. Sitatet passar best på eit ufødd barn som ikkje blir abortert. Eg har skrive om sitatet til å passe for menneske som er ferdig fødde og halvvegs levde: Kvart menneske er eit eventyr som ikkje er fullført enno. Bli i det eventyret heilt til det tek slutt. Og når eventyret er slutt spelar det lita rolle for deg om det blir fortalt om att eller ikkje. Det vil du aldri få vite. Men dei beste delene av eventyret vil bli fortalt vidare etter det er slutt. Særleg i gravferda.

I eventyr er det somme tal som går att. 3 og 7 er nøklar i norske eventyr. I eit menneske sitt liv er det også tal. Mange tal. Nokre av dei går att, andre går forbi. Nokre er viktigare – særleg datoar sett saman av tal som ikkje gjeld berre deg sjølv. Til dømes dato(ar) forloving(ar), bryllup og fødslar.

50 er berre eit tal for meg. Det er halvparten av 100. Ifylgje wordpress er dette blogginnlegg nummer 100 på denne bloggen. Det er eit rundt tal. Men ikkje eit stort tal i bloggsamanheng. Eg har ikkje halde statistikk på blogginnlegga mine. Tekstane på den gamle bloggen til Sogn Avis forsvann då bloggen blei lagt ned. Om ein reknar med andre blogginnlegg på bloggar før https://wordpress.com/view/mannmedgreip.wordpress.com så er det liten sjanse for at talet blir like rundt som 100. Men 100 er berre eit tal. Det er 50 også. For alle norske mediefolk som manglar talforståing så er 50 halvparten av 100. 500 er forresten halvparten av 1000. Lat det bli med det. Vi lever i 2018, ikkje i tusenårsriket. Slik sett er 50 eit bra tal. Ikkje så høgt at vi tek av oss hatten når vi møter det, men høgt nok til å bere den hatten vi har så godt vi klarar. Helst ein hatt om gongen. Det tek seg best ut. Sjølv om vi er i vårt eige eventyr.

Dagen i dag er berre ein dato. Ein dato med mange hendingar og jubileum. For 50 år sidan, i 1968, landa romfartøyet Surveyor 7 på månen, og folk lytta til Hello Goodbye av The Beatles. 9. januar 2018 er folk stort sett på Facebook og fortel kor vellukka eventyr liva deira er. Dei som prøver å fortelje noko anna enn suksess på Facebook i dag er ikkje som andre. På Twitter skriv folk om kor lite velluka Trond Giske er. Om du lever eit vellukka eller eit ærleg liv på Facebook så er det verkelege livet eventyret om deg sjølv. Eg ynskjer alle ein god slutt på sitt eventyr.

Post Navigation