MANN MED GREIP

Kommentarar, tekstar og bilde frå Johannes Eggen Mundal. Del gjerne blogginnlegga, men ikkje bruk bilder utan avtale med meg!

Archive for the tag “Frp”

Dette er den nye kvardagen!

Det er tidlegare leiar i politiet sin beredskapstropp som brukar desse orda når han kommenterer truslane mot Tor Mikkel Wara denne veka. Anders Snortheimsmoen er ikkje overraska over truslane mot justisministeren. Slike angrep vil auke framover, trur han. Ifylgje politiet har 2 av 5 stortingspolitikarar opplevd alvorlege truslar, og 1 av 10 har av same årsak vurdert å trekke seg frå politikken. Dersom dette er den nye kvardagen, slik Snortheimsmoen trur, har vi eit demokratisk problem.

I ei undersøking gjort av NRK ynskjer halvparten av Frp sine tillitsvalde at «Judas-partiet og hyklarane» frå KrF ikkje skal få plass i regjeringa. Frp-profilar har også kalla KrF-politikarar ting som imam-sleikar og ansvarlege for terror og drap på kvinner og barn. Desse uttalane meiner visst Frp at KrF må tole, eller leggje bak seg og tilgje. Sjølv vil dei altså ikkje tilgje at KrF har sagt at dei vil arbeide for eit varmare samfunn, fordi den uttalen antydar at Frp står for eit kaldare samfunn. I sin kritikk av politiske motstandarar avslører Frp menneskesynet sitt. Dei viser kulde, arroganse og manglande evne til å tilgje. Dersom dette blir den nye kvardagen i norsk politikk har vi eit demokratisk problem.

Vi lever i ei verd som på mange måtar endrar seg på ein urovekkjande måte. Ikkje berre når det gjeld norsk politisk kvardag. Gong på gong kjem det nye rapportar om at klimaendringane går raskare enn FN sine klimarapportar har konkludert. Eigentleg er det rart at slike rapportar kjem overraskande på folk. Sjølv trudde eg ved inngangen til året 2017 at det i løpet av 2017 ville skje ting som ville endre folk sitt syn på klimaendringane. Eg trudde at stormar eller andre vêrfenomen skulle føre til at fleire ville innrømme menneskeskapte klimaendringar, og at politikarane i større grad tok tak i problema. Men arbeidet med å redusere klimaendringane går framleis alt for seint. Ein anna årsak til uro for mange er at maktbalansen i verda i endring, eller i ubalanse, som lett kan resultere i eit nytt våpenkappløp.

Det mest antisemittiske som har stått på trykk i norske aviser etter 2. verdskrig»

Eg har lyst å nemne ein ting til som eg meiner gir minst like stor grunn til uro som klima og makt i ubalanse. Eg vil nemne eit par lesarbrev som stod på trykk denne avisa. I fleire reisebrev kjem Ragnar Børsheim med uttalar om jødar og landet Israel som i ettertid har vore kritisert for sin hatefulle og antisemmitiske grunntone. I eit lesarbrev i Sogn Avis denne veka dokumenterer journalisten Arne Eide ei rekke faktafeil i reisebreva. Organisasjonen Med Israel for fred seier at reisebreva er det mest antisemmitiske som har stått på trykk i norske aviser etter førre verdskrigen. Det er viktig å ta sterk avstand til slike hatefulle og antisemmitiske lesarbrev.

IMG_6456

Skjermbilde frå Sogn Avis.

No er vi langt inne i adventstida. Sjølv fylgjer eg og barna med på fleire adventsseriar på tv. Vi ser på ein morosam og koseleg serie, og ein serie som ikkje berre er koseleg. Den koselege er klassikaren The julekalender. Den ikkje berre koselege serien er ein julekalender for barn produsert av Dansk Radio, Pakten. Der får vi eit alt for godt bilde av ein gut som blir mobba, og korleis skulen spelar på lag med mobbarane. Kontaktlæraren gjer det ho kan for å oppklare korfor det er så dårleg stemning i klassen, men blir motarbeidd av rektoren som sannsynlegvis tenkjer meir på ryktet til skulen enn på barna. Dette er kvardagen for mange norske barn. Det må vi alltid ha i bakhovudet når barn ser ut til å mistrivast. Adventstida og jula er forresten også tung og vanskeleg for mange vaksne. Det kan vi også ha i bakhovudet, og prøve å gjere tida betre for folk vi kjenner som vi veit slit.

Advertisements

Visst er det synd på Frp!

Eit oppkappa, halvdelt Krf elskar Høgre og Frp. Men spørsmålet er ikkje berre kva Erna Solberg og Krf vil med norsk politisk makt. For Frp kjenner seg tydeleg overkøyrt i spørsmålet om Krf skal få dele makt med noverande regjerning.

Christian Tybring-Gjedde seier at begeret for kva han kan tole frå Krf er fullt. Det har han i grunnen sagt i mange år. Og han viser til det han kallar Krf sin manglande kristne haldning. Han er ikkje heilt ærleg. Han burde sagt at begeret for kva han kan tole er alt for lite. I alle fall målt etter kristne prinsipp, som td. det at ein skal snu det andre kinnet til. For det vil han ikkje. Han vil berre kritisere sine meiningsmotstandarar i Krf som ynskjer å gjeninnføre nestekjærleik i norsk politikk. Kanskje motviljen er at kristen nestekjærleik liknar litt på det sosialistiske omgrepet solidaritet. (Frp sin politikk er forresten meir lik solidaritet enn nestekjærleik.) Men Tybring-Gjedde er nok klar over at hans framandhat og islamfrykt ikkje berre appellerar til høgreekstreme og nazistar, men at haldningane også har gjenklang langt inn i kristne rekker (hos kristne som trur at Allah kjem til å vinne over Gud og overta landet vårt.)

tybring-gjedde.jpg

Fullt beger? Somme folk har små beger, men forventar at dei dei ikkje likar har enormt store bege.

Eg vil påminne Frp om nokre ting deira folk har sagt om Krf:

Per Sandberg: Krf har eit enormt ansvar for at vi rekrutterer titalls unge menneske til terrororganisasjonar, som driv med krigshandlingar og massakrerer kvinner og barn. Dette er Krf sitt ynskje, og resultatet ser vi no. (Sandberg nyanserte meiningane sine etterpå, og sa det var uheldig formulert, men at ansvaret for omtalt utvikling likevel må plasserast hos Krf.)  Sylvi Listhaug: Hareide sleikar imamar med ekstreme haldningar oppetter ryggen. (Listhaug sa etterpå noko om at ho ikkje meinte det heilt bokstaveleg at Hareide sleikar imamar oppetter ryggen, men at i overført meining gjaldt uttalen fleire politikarar enn Hareide.) Og på fleire Frp-profilar sine fb-sider blir Krf karakterisert med hat og med haldningar som totalt manglar den respekten som finst i den kristne kulturen dei same Frp-politikarane seier dei forsvarar. Hareide blir mellom anna kalla landssvikar, quisling og hjernedaud. Eg kunne gjort dette avsnittet nesten uendeleg langt, men vel å ikkje gjere det.

Som vanleg brukar altså ein Frp-profil argumentasjonen at «det er synd på oss fordi alle er imot oss», eller «fordi alle snakkar dårleg om oss». Fordi nokre Krf-arar, som stemte mot å samarbeide med Frp, har sagt noko om å styrke nestekjærleik og menneskeomsyn i sin politikk. Det brukar altså Frp som argument for å ikkje ville samarbeide med Krf. Men å sei at Krf-arar er ansvarleg for terror og massakrar på kvinner og barn, og at dei er landssvikarar, quislingar, hjernedaude og mykje meir, (som eg har valt å ikkje ramse opp,) det er vel ikkje så ille vel? I alle fall ikkje like ille som å peke på at KrF uttalar at dei ynskjer å arbeide for eit varmare samfunn.

Når det er sagt så er dette blogginnlegget meint for dei som forstår ironi. Og sjølv om barna mine forstår ironi, så veit eg at det finst vaksne som ikkje forstår ironi, og som derfor ikkje forstår denne teksten. Dette siste avsnittet var til dykk. Men de må ikkje gjere kvar einaste setning eg skriv til ironi!

Solidaritet og nestekjærleik – to ulike menneskesyn!

Dråpar i havet

Denne veka hadde Dampskipskaien Sogndal i samarbeid med ’Rom for ord’ eit arrangement med tittelen ’To skammens kapittel’. Tema var holocaust og flyktningesituasjonen i Europa i dag, og var ein samtale mellom historikaren Bjarte Bruland, som har skrive boka ’Holocaust i Norge’, og sogningane Rasmus Mo og Ole Petter Heggestad, som er aktive i organisasjonen ’Dråpen i havet’. Eit av spørsmåla var om det er likskapar mellom holocaust og dagens flyktningesituasjon.

Av og til trur vi at det vi gjer berre er ein dråpe i havet. Men havet ville vore mindre utan den dråpen.»
Mor Theresa

På spørsmål frå møteleiar om det går an å sei at antisemittisme og det framandhatet vi ser i dag er det same, svara Bruland klart nei. Men det er likevel klare likskapar; mange av mekanismane er dei same, sa han. Mellom anna at vi ikkje ser på flyktningane som individ, men som gruppe. Han meinar også at flyktningleirane vi ser i dag liknar på flyktningleirane både før og etter forrige verdskrig.

dapenihavet

Heggestad og Mo fortalde om sterke inntrykk frå strendene og flyktningeleirane i Hellas. Det kjem framleis 3.500 flyktningar til Hellas kvar veke. Kor mange som druknar på overfarten veit vi ikkje. Når den tyrkiske kystvakta når igjen smuglarbåtar blir flyktningane kasta over bord av smuglarane. I vatn som er 5-6 grader, langt frå land. De kan tenkja dikka at da ikkje går så bra, sa dei to ’dråpane’ frå Sogndal – og vi forstod.

Mange av forteljingane eg har høyrt frå flyktningane kan eg ikkje fortelje til borna mine.»
Ole Petter Heggestad

Dråpen i havet har teke namnet sitt frå eit sitat etter Mor Theresa: «Av og til trur vi at det vi gjer berre er ein dråpe i havet. Men havet ville vore mindre utan den dråpen.» I dag er det viktigaste arbeidet til organisasjonen inne i flyktningleirane. Heggestad og Mo sit med sterke inntrykk. ’Mange av forteljingane eg har høyrt frå flyktningane kan eg ikkje fortelje til borna mine. Eg kan ikkje fortelje dei til dikka heller.’ Forholda flyktningane lever under er utenkjelege. Nokre av flyktningeleirane har ikkje hjelpeorganisasjonane tilgang til. Forholda i dei leirane kan vi berre tenkje oss. I eit fengselsanlegg tenkt for 1500 fangar lever det i dag over 8.000 flyktningar. Dei lever i eit helvete, sa Heggestad. Men det er likevel betre enn det dei flytta frå. Og så kallar norske politikarar dei lukkejegerar. Når dei snakkar om folk som har flykta frå bomber og ruinar. Om menn som har flykta frå ruinane som begrov familiane deira. Om mødre utan barn, og om barn utan mødre.

Band blir brutalt brote.

Eg kan akseptere at folk har ulike meiningar, sa Mo, men eg kan ikkje akseptere at landet vårt lukkar augene og stenger grensene for å sikre vår eigen levestandard. Sjølv om det vi kan bidra med berre er dråpar i havet, så er det viktige dråpar. Ikkje alle kan reise ut. Men då kan ein bidra med å bli faste gjevarar, sa Mo.

Sjølv ser eg fleire likskapar mellom måten jødane blei møtt før og under krigen og måten Norge møter flyktningar på i dag. Måten politiet bryt seg inn i kyrkjeasyl og tek med seg familiar gir assosiasjonar til måten jødar blei henta frå heimane sine av norsk politi under krigen. Vi har lese i Sogn Avis om barn som blir henta frå klasserom utan at dei som sat att i klasserommet fekk teke farvel. Band blir brutalt brote. Heldigvis blir dei ikkje sende til konsentrasjonsleirar. Men mange blir sende tilbake til krig, og somme møter tortur og død. Frykten dei kjenner på veg frå trygge forhold i Norge til krig og frykt for sine barns liv kan vi berre tenkje oss. Eller vi kan lukke augene og tenkje på dei som ein del av ei gruppe vi ikkje likar. Omtrent slik jødane blei sett på på 1930- og 1940-talet.

Ufin kamp om veljarane

(Denne teksten blei først publisert i BT og Vårt Land hausten 2013.)

Alle som les aviser har fått med seg ufine kampar mellom og innanfor mange politiske parti denne valkampen. Meir usynleg for dei fleste føregår ein kamp om dei kristne veljarane. Ein kamp som ofte er prega av sterke skuldingar og fantastiske konspirasjonsteoriar.

Mange skuffa Krf-veljarar søker mot Frp som eit frelsande parti som skal stoppe avkristninga av Norge. Men på den blåblåaste sida dukkar det gong på gong opp konkurrentar om dei kristne veljarane. I år stiller til val eit parti med det monopoliserande namnet «Dei kristne», som om dei hadde guddommeleg einerett på å vere politisk kristne. Eg møtte ved eit tilfelle ein av stortingskandidatane deira i sommar. Då forstod eg namnetvalet til partiet. Ho var full av forakt og negativ omtale av Krf og namngjevne Krf-politikarar, på ein måte eg slett ikkje assosierar med kristendom og kristen nestekjærleik. Dei kjenner seg kalla av Gud og Han sjølv skal syrgje for at dei kjem inn på Stortinget, hevdar dei. Eg tykkjer det då er undarleg at dei sjølve trur så lite på denne visjonen at dei er nøydde til å bruke valkampen til å rakke ned på Krf og alle andre (bortsett frå Frp) på ein måte som er heilt framandt for mitt bilde av kristendom.

Eg spurde «Dei kristne»-førtekandidaten om fleire politiske emne. Kva slags klimapolitikk har dei? Eg fekk då vita at klimapolitikk har vorte ein religion, at dei ikkje har noko punkt om det i programmet sitt, og at eg som kristen bør vite at jorda er som eit laken som etter kvart blir utslite, og at det er det som skjer med jorda. Tanken om at klimaproblema har med menneska å gjere, eller at dei kan vere menneskeskapt, er ein idè oppfunne av FN og norske sosialistar med eitt føremål: å vri mest muleg skattar og avgifter ut av norske skattebetalarar. Ein meir tydeleg konspirasjonsteori har ikkje eg møtt denne valkampen, ikkje ein gong hos Frp. Men ein ting trur eg felles med det politiske partiet «Dei kristne», og det er at Gud vil plassera dei der dei skal vera etter 9. september.

Grunnleggjaren av den kristne tv-kanalen Visjon Norge, Jan Hanvold, brukar facebook aktivt for å påverke folk til å stemme Frp. Om Frp og «Dei kristne» får styre vil Norge bli eit paradis, hevdar han. Då han blei frelst forstod han kva åndsmakter som driv sosialistane. Det er antikristelege straumar som fornektar Gud og evangeliet. I ein nabostatus skriv han: «Krf er sosialister, som vil ha opp bensinpriser og skatte folk ihjel. Krf er et parti som ikke er å stole på.» I andre statusar skriv han: «Ikke kast bort stemmen dine på Krf. Det var med å avkristne Norge i 2012 og har avkristnet sitt selv selv i 2013.» og «Krf har lenge nok manipulert sine velgere. Det er godt at flere og flere skjønner dette.» Eg reknar med at kristne flest forstår korleis Hanvold prøver manipulere sine fylgjarar.

Jan Hanvold avslører sjølv at det han skriv om norske politikarar byggjer på forakt. I ein status skriv han: «Igår var vi samlet i Hokksund Rådhus. Der fikk vi ennå større politiker forakt.» Og eg trudde at kristne skulle be for og velsigne dei som styrer i landet, ikkje forakte dei eller spreie hatfulle ord om dei!

I nesten kvar einaste status ser det ut som målet er å rakke ned på Krf og sosialistar grovast muleg, med tal og skuldingar som er meir eller mindre sanne. Dei raudgrøne, desse antikristelege sosialistane, har i det heile mykje på samvitet. Det er dei som har skulda for at det oppstod brann i Gudvanga-tunnellen, og for at bilistane måtte lide i bilkøar på grunn av omkøyringane etterpå. Det er dei raudgrøne sin feil at folk køyrer seg i hel på norske vegar, fordi vegane er for smale. I heile tatt har sosialistane ikkje gjort anna enn å bygge opp byråkratiet dei siste åra, og gitt blaffen i alt anna som skulle vore gjort.

Men kva for paradis snakkar Hanvold eigentleg om? Ein kan få inntrykk av at eit samfunn utan sosialistar eller Krf er ein god start. Det er visst ikkje så ille her på Vestlandet forresten: «Det er befriende å være på vest-landet. For her er det lite sosialister, å mange kristne,» skriv Hanvold. For han er nok kombinasjonen kristne sosialistar utelukka. Dei tilhøyrer nok ikkje hans målgruppe.

Kva for paradis blir det i Norge om Hanvold får det slik han vil med Frp som styrande makt? Først og fremst blir det eit samfunn der kapitalismen legg alle føringar. Det blir ikkje mykje paradis av at Mammon styrer landet! I tillegg vert desse punkta gjennomført: Aktiv dødshjelp. Prostitusjon likestillast med «andre sørvisyrke». Staten skal ikkje setje grenser for porno. Sekskjøpslova skal opphevast. Tobakk og alkohol skal bli meir tilgjengeleg. Grovt sett skal det bli meir liberalistisk politikk på alle områder som dei kristne veljarane vil ha mindre liberalisme. For meg liknar ikkje dette på noko bibelsk paradis. Det liknar på eit samfunn som ikkje skil seg mykje frå dagens Norge.

Post Navigation